Overslaan ↓

Lauro Lampis

27 March 2019

UWC Atlantic College 2017-2019


De volgende stap is altijd spannend

Eind 2016 nam ik de beslissing om me aan te melden voor het United World College, als tiener met nog nauwelijks de baard in de keel maar wel met een sterke wil om bij te dragen aan een betere wereld. Gedurende het aanmeldingsproces spookten allerlei angstaanjagende scenarios door mijn hoofd: dat ik mijn vriendschappen in Nederland kwijt zou raken, het IB te zwaar zou zijn, en ik het niet goed zou kunnen vinden met mijn kamergenoten. Naarmate ik vorderde in het proces realiseerde ik me steeds meer hoe graag ik dit wilde.

Als ik die jonge Lauro advies mocht geven, zou ik tegen hem zeggen dat die gevoelens normaal zijn. De volgende stap is altijd spannend.

Het is augustus 2017 en ik bevind me in het vliegtuig naar Wales, om daar de komende twee jaar het beroemde (of beruchte?) Internationaal Baccalaureaat te ondernemen op het Atlantic World College. Wat een eer — dit was nota bene de eerste UWC-school! Ik koos mijn vakkenpakket, ontmoette allemaal nieuwe mensen, en zag voor het eerst in mijn hele leven hoe het was om samen te leven met mensen zoals ik. Het was hier niet buitengewoon om drie nationaliteiten te hebben, of meerdere talen te spreken. Nee, mensen waren gewoon wie ze waren en dat was prima zo. Ik wist het al meteen: dit was mijn nieuwe thuis.

Ook mijn oude thuis ging ik meer waarderen. Wanneer we vanuit Cardiff weer eens naar Amsterdam vlogen was het enige waar ik aan dacht de zoete woorden “Welkom thuis, meneer” van de stewardess. Dat was het namelijk ook, mijn thuis, en daar was ik trots op. Mijn thuis, waar ik met mijn beste vriend naar de Albert Heijn kon om “Chocomel” te halen. Mijn thuis, waar de Voice of Holland en het NOS Acht Uur Journaal huishoudelijke begrippen waren. Maar vooral, mijn thuis waar mijn familie elke keer zo trouw wachtte op mijn komst om de verhalen te horen. Ik hou van Nederland.

En zo, vele schoolfeestjes, toetsen, en baanbrekende ondernemingen verder heb ik nog minder dan twee maanden te gaan tot het einde van UWC. Het einde van dit tijdperk is aangebroken, veel sneller dan we hadden verwacht. Inmiddels heb ik de baard in de keel gekregen, heb ik nieuwe vrienden uit alle continenten, en heb ik het IB alweer bijna afgerond. Was het allemaal uiteindelijk zo eng? Nee, helemaal niet.

Maar het leven gaat door: ik heb me aangemeld voor de universiteit. Acht om precies te zijn, allen te maken met economie of politiek, beiden disciplines waar ik de kans krijg om te werken aan de grote veranderingen die nodig zijn. Wederom bevind ik mezelf in die positie van twee jaar geleden, met voor me een deur waar een pikzwarte kamer achter schuilgaat. Maar het is helemaal niet erg om deze gevoelens te hebben.

De volgende stap is altijd spannend.